ឧទក

Noun water

សំ. បា. (ន.) ទឹក (ប្រើជា ឧទកំ ក៏មាន, អ. ថ. អ៊ុទៈក័ង) ។ ឧទកកាល ឬ–សម័យ កាលឬសម័យមានទឹក គឺរដូវមានភ្លៀង ។ ឧទកកិច្ច ការដែលត្រូវប្រើទឹក ។ ឧទកកីឡា ឬ–ក្រីឌ័ន, –ក្រីឌា ការលេងទឹក, ល្បែងហែលទឹក ។ ឧទកគម្ភីរ ជម្រៅទឹក, ទឹកជ្រៅ ។ ឧទកដ្ឋាន, –ស្ថាន ឬ ឧទកប្បទេស, –ប្រទេស ទីដែលមានទឹក; ទីដក់ទឹក ។ ឧទកណ្ណព (–កន់-នប់) មហាសមុទ្រ ។ ឧទកទាន ទានទឹក ។ ឧទកធារ ឬ –ធារា ធារទឹក, ទនៃទឹក គឺខ្សែឬសំណុំទឹកដែលធ្លាក់ចុះ ។ ឧទកន្តរណ៍ (អ៊ុទៈកន់-ដ) ការឆ្លងទឹក ។ ឧទកបរិយន្ត (អ៊ុទៈ កៈប៉ៈរ៉ិ-យ័ន ឬតាមទម្លាប់ចាស់បុរាណខ្លះថាអ៊ុទក់-ប-រ៉ិយន់) កិច្ចដែលមានទឹកជាទីបំផុត គឺកិច្ចដែលស្រេចត្រឹមការលាងទឹក ។ ប្រទេសជាទីបំផុតត្រឹមទឹកទ្រដី, ផ្ទៃផែនដីដែលមានទឹកជាទីបំផុតគឺទីបំផុតនៃទឹកទ្រដីទល់នឹងខ្យល់ទ្រទឹក : សីមាដែលសង្ឃបានសន្មតហើយដោយត្រឹមត្រូវ អាចជ្រួតជ្រាបដល់ឧទកបរិយន្ត (ព. វិ. ពុ.) ។ (តាមលទ្ធិពុទ្ធិកថា ទឹកទ្រដីខ្យល់ទ្រទឹក, កាលបើមានហេតុអ្វីមួយដែលជាអស្ចារ្យខ្លាំង ក៏បណ្តាលឲ្យផែនដីត្រង់ទីណាមួយ កម្រើកញាប់ញ័រដល់ឧទកបរិយន្ត គឺកម្រើកពីលើចុះទៅក្រោមដល់ត្រឹមទឹកទ្រដី) ។ ឧទកបាត្រ ពាងទឹក, អាងដាក់ទឹក ។ ឧទកពិន្ទុ តំណក់ទឹក ។ ឧទកភ័យ ភ័យអំពីទឹក គឺភ័យដែលកើតអំពីទឹកលិចឬអំពីលង់ទឹក ។ ឧទកម័យ ដែលសុទ្ធតែទឹក ។ ឧទកវារី ទឹកសម្រាប់ក្សត្រិយ៍ទ្រង់ស្រង់ (សំ. បា. ឧទក “ទឹក”, វារិ “ទឹក” ដែរ ប៉ុន្តែខ្មែរផ្សំប្រើសន្មតជាពាក្យខ្ពស់) ។ ឧទកសាដក (–ដក់) សំពត់ងូត (រ. ស. ព្រះឧទកសាដក) ។ ឧទកសាស្រ្ត វិជ្ជាស្ទង់ទឹក (ក្នុងមហាសមុទ្រជាដើម) ។ ឧទកសោត ឬ –ស្រោត័ស ខ្សែទឹក ។ល។