សុរ

Noun Sura, god, deity, angel; holy spirit (in Indian mythology, the Suras were benign gods less powerful than the Devas)

សំ. បា. (ន.) ទេវតា ។ សុរកុល រោងឬអាស្រមប្រតិស្ឋានទេវរូប ។ សុរក្រឹត ដែលកើតអំពីទេវតាធ្វើ, ដែលទេវតានិម្មិត : រូបសុរក្រឹត ។ សុរគជ (–គច់) ដំរីឯរាវ័ណ ។ សុរគណៈ ឬ សុរនិកាយ ពួកទេវតា ។ សុរគត (–គត់) ទៅកើតជាទេវតាហើយ (ស្លាប់) ; ខ្មែរប្រើជាពាក្យហៅការទទួលមរណភាពនៃខត្តិយជាតិ តាំងពីទីព្រះអង្គម្ចាស់ចុះមក ។ សុរគិរី ភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ។ សុរចាប ធ្នូទេវតា (ឥន្ទធនូ) ។ សុរជន ជនជាទេវតា (ទេវតា) ។ សុរជេដ្ឋ (–ជេត) ព្រហ្ម ។ សុរដ្ឋាន ឬ–ស្ថាន ដូចគ្នានឹង សុរកុល ។ សុរទ្រុម ដូចគ្នានឹង សុរព្រឹក្ស ។ សុរបតី (–ប៉ៈដី) , សុរាធិបតី (–រ៉ា-ធិ-ប៉ៈដី; សំ. បា. < សុរ + អធិបតិ) ឬ សុរនាថ ព្រះឥន្ទ្រ ។ សុរបថ (–បត់) ផ្លូវទេវតា (អាកាស) ។ សុរព្រឹក្ស ដើមកល្បព្រឹក្ស ។ សុររាជ ស្ដេចទេវតា; ព្រះឥន្ទ្រ ។ សុរលោក ឋានសួគ៌ ។ សុរស្ត្រី ឬ សុរាង្គនា (–រ៉ាង-គៈនា; សំ. < សុរ + អង្គនា “ស្ត្រី”) ស្ត្រីអប្សរ, ស្រីសួគ៌ ។ សុរាទ្រិ (–រ៉ា-ទ្រិ; សំ. < សុរ + អទ្រិ “ភ្នំ”) ភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ។ សុរានុភាព (សំ. បា. < សុរ + អានុភាវ) អានុភាពនៃទេវតា ។ សុរាយុធ ឬ សុរាវុធ ( សំ. < សុរ + អាយុធ ឬ បា. < សុរ + អាវុធ) អាវុធទេវតា ។ សុរាល័យ (–រ៉ាល៉ៃ; សំ. បា. < សុរ + អាលយ “លំនៅ”) ឋានសួគ៌; ប្រាសាទឬរោងជាដើម ដែលសន្មតថា ជាលំនៅនៃទេវតា (ប្រើក្លាយជា សុលាល័យ ក៏មាន) ។ សុរាស្រ័យ (សំ. < សុរ + អាឝ្រយ) ភ្នំព្រះសុមេរុ៍ ។ សុរិន្ទ ឬ សុរេន្ទ្រ (បា. < សុរ + ឥន្ទ ឬ សំ. < សុរ + ឥន្ទ្រ) អ្នកដែលជាធំជាងពួកទេវតា, ស្ដេចទេវតា (ព្រះឥន្ទ្រ) ។ល។