បុរិន្ទ

Noun king; subordinate king; chief, leader.

Adjective to be powerful, important (esp. of a national leader)

បា.(គុ. ឬ ន.) (< បុរ “បុរី, ក្រុង” + ឥន្ទ “ដែលជាធំ”) ដែលជាធំក្នុងបុរី; ម្ចាស់ក្រុង; ម្ចាស់ស្រុក (ព្រះរាជា) ។ ស្ដេចត្រាញ់ ។