ផ្ទាល់

Adjective to be special, particular, specific; to be personal, intimate; to be / stand close to.

Noun individual.

Adverb directly, personally, in person, relating to

kind of herbaceous plant with lobed leaves (Amorphophallus sp.; the tubers are cooked and eaten as vegetables; dried and grated, they are used as flour)

Noun kind of herbaceous plant with lobed leaves (Amorphophallus sp.; the tubers are cooked and eaten as vegetables; dried and grated, they are used as flour)

Adjective to be special, particular, specific, unique

Adjective to be personal, close to, directly in contact with

Adverb directly, personally, in person

Preposition relating to, in contact with

១ (និ.) ចំពោះ, តទល់ចំពោះតែមួយនិងមួយ, ចំពោះតែខ្លួនមួយ, ដោយខ្លួនឯង : ឲ្យផ្ទាល់ខ្លួន, ទទួលផ្ទាល់ដៃ, និយាយផ្ទាល់មាត់, ធ្វើការផ្ទាល់ខ្លួន ។ រៀនផ្ទាល់មាត់ ឬ រៀនផ្ទាល់ពីមាត់ រៀនតពីមាត់គ្រូ គឺគ្រូប្រាប់ឲ្យថាតាម ឲ្យរៀនទន្ទេញ ដោយឥតមានគម្ពីរឬក្បួនអ្វីសម្រាប់អានទន្ទេញ : ខ្ញុំចេះអាគមនេះ ដោយរៀនផ្ទាល់មាត់គ្រូ (ម. ព. មុខបាឋ ទៀតផង) ។ ២ (កិ.) ធ្វើឲ្យទាល់ពាក្យទាល់សម្ដី : និយាយកុហកដូច្នេះ បានជាគេផ្ទាល់ឲ្យ រកហើបមាត់មិនរួច, អញដឹងពុតវាអស់ហើយ ចាំមើលអញផ្ទាល់វាម្ដង ។ ផ្ទញ់ផ្ទាល់ គឺផ្ទញ់ឲ្យទាល់សេចក្ដី ។