វុឌ្ឍិ

Noun prosperity, happiness, abundance, development, progress

បា. សំ. (ន.) (វ្ឫទ្ធិ) សេចក្ដីចម្រើន; ការលូតលាស់, ដុះដាល, បរិបូណ៌; ការកើតកាលវាលគុម្ព : មានវុឌ្ឍិ ។ វុឌ្ឍិកម្ម អំពើដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិការណ៍ ហេតុដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន, ហេតុនៃសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិកាល ឬ–សម័យ កាលឬសម័យដែលមានសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិជន្ម (–ជន់) ឬ ជន្មវុឌ្ឍិ (ជន់-ន្មៈ–) អាយុដែលចម្រើនឬសេចក្ដីចម្រើនអាយុ ។ វុឌ្ឍិធម៌ ធម៌ឬសភាវៈដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន ។ វុឌ្ឍិពរ ឬ វរវុឌ្ឍិ (វៈរៈ–) ពរដ៏ចម្រើន ឬសេចក្ដីចម្រើនដោយពរ ។ វុឌ្ឍិភាព ភាព, បែបបទ, ដំណើរដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន ។ល។ ប្រើជាបទសមាសរៀងពីខាងចុងនាមសព្ទដទៃបានតាមគួរដល់ការប្រកប, ដូចជា គុណវុឌ្ឍិ (គុណៈ –) សេចក្ដីចម្រើនដោយគុណ ។ ធនវុឌ្ឍិ (ធៈនៈ–) សេចក្ដីចម្រើនដោយទ្រព្យ ។ បុញ្ញវុឌ្ឍិ (ប៉ុញ-ញ៉ៈ–) សេចក្ដីចម្រើនដោយបុណ្យ ។ ពលវុឌ្ឍិ (ពៈលៈ–) សេចក្ដីចម្រើនកម្លាំង ។ ភោគវុឌ្ឍិ (–គៈ–) សេចក្ដីចម្រើនភោគៈ ។ យសវុឌ្ឍិ (យៈសៈ–) សេចក្ដីចម្រើនដោយយស, ដោយបរិវារ ។ លាភវុឌ្ឍិ (–ភៈ–) ការចម្រើនលាភ ។ សិរីវុឌ្ឍិ សេចក្ដីចម្រើនសិរី ។ សីលវុឌ្ឍិ (–ល៉ៈ–) សេចក្ដីចម្រើនឬការបរិបូណ៌ដោយសីល ។ សុខវុឌ្ឍិ (សុ-ខៈ–) សេចក្ដីចម្រើនដោយសុខ ។ល។