សាស្ត្រ

Noun text, book, document, manuscript; code of laws

Noun study, studies, learning, science, knowledge; the study of; explanation; rule, law

Noun -logy, study, science, knowledge, explanation

Noun text, book, document, manuscript

Noun rule, law, code of laws

១ សំ. បា. (ន.) (ឝាស្ត្រ; សត្ថ) គម្ពីរ, គម្ពីរប្រាប់វិទ្យា, គម្ពីរសាសនា; ច្បាប់, ច្បាប់ប្រដៅ ក្បួន, តម្រា; វិជ្ជា; ការសិក្សា; ពាក្យណែនាំ, ពាក្យពន្យល់; ពាក្យបង្គាប់ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងចុងសព្ទដទៃ អ. ថ. សាស, ដូចជា ប្រវត្តិសាស្ត្រ គម្ពីរ, ក្បួននិយាយអំពីពង្សាវតារប្រទេស... ។ វិទ្យាសាស្ត្រ គម្ពីរ ឬក្បួនប្រាប់វិទ្យាផ្សេងៗ; វិជ្ជាពួកមួយដែលគេរកឃើញដោយការលៃផ្សំធាតុជាដើម ។ សិល្បសាស្ត្រ តម្រាសម្រាប់រៀនសិល្បៈ ។ ប្រើក្លាយជា សាស្ត្រា ឬក្លាយមកទៀតជា សាត្រា (ហៅចំពោះតែគម្ពីរឬច្បាប់ប្រដៅដែលចារដោយស្លឹករឹត) : សាត្រាច្បាប់; សាត្រាទេសន៍ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ អ. ថ. សាស-ស្ត្រៈ, ដូចជា សាស្ត្រក្រឹត (សំ. ឝាស្ត្រក្ឫត) អ្នកតែងគម្ពីរ, អ្នកតែងច្បាប់ ។ សាស្ត្រចក្សុ, សាស្ត្រន័យន៍ ឬ–នេត្រ ភ្នែករបស់សាស្ត្រ (វេយ្យាការណ៍) ។ សាស្ត្រាចារ្យ (សំ. ឝាស្ត្រ + អាចាយ៍) គ្រូបង្រៀនសាស្ត្រ ។ល។ ២ សំ. បា. (ន.) (ឝស្ត្រ; សត្ថ) ពាក្យក្លាយមកពី សស្ត្រ សស្ត្រា; ប្រើចំពោះតែ មុខសាស្ត្រ មុខរបួសដែលមុតដោយគ្រឿងសស្ត្រា ។