សុខេធិត

បា. សំ.(គុ.) (< សុខ + ឯធិត “ដែលចម្រើន”; សុខៃធិត < សុខ + ឯធិត > សុខៃធិត) ដែលចម្រើនដោយសេចក្ដីសុខ, ដែលឋិតនៅក្នុងសេចក្ដីសុខ, សុខុមាល : មនុស្សសុខេធិត (បើស្ត្រីជា សុខេធិតា ឬ សុខៃធិតា) ។ (ព. កា.) : នៅពេលនោះណា សុខៃធិតា រាជមហេសី លើប្រគាបឈើ ឈឺផ្ទៃពេកក្រៃ ប្រសូតបុត្រថ្លៃ ដោយក្តីទុក្ខខ្លាំង ។ (រឿងឧទេនកុមារ) ។