បា. សំ.(
ប. សំ.) (ឝត) ចំនួនរយ, រយ (១០០)
គុ. ច្រើន (ជា អនេកត្ថសំខ្យា) ។ សតទិន ឬសតពារ, សតវារៈ មួយរយថ្ងៃ: បុណ្យសតទិន បុណ្យមួយរយថ្ងៃ គឺបុណ្យដែលគេធ្វើឧទ្ទិសផលចំពោះបុគ្គលដែលទទួលមរណភាពទៅហើយ គ្រប់មួយរយថ្ងៃ (ហៅ បុណ្យ សតិមទិន ឬ បុណ្យសតិមពារ, សតិមវារៈ “បុណ្យគម្រប់មួយរយថ្ងៃ” ក៏បាន) ។ សតបត្ត, –បត្រ ឬ –ប័ត្រ (–បាត់) ផ្កាដែលមានត្របកឬស្រទាប់ច្រើន; ជាឈ្មោះផ្កាឈូកមួយប្រភេទ មានត្របកច្រើនស្រទាប់, អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ឈូកមួយរយស្រទាប់ ។ សតបទី (–ប៉ៈ–) សត្វដែលមានជើងច្រើន, ក្អែប ។ សតបទីជាតិ (–ប៉ៈទីជាត) ជាតិសត្វមានជើងច្រើន, សត្វពួកក្អែប (ហៅ សតបទីសត្ត ឬ –សត្វ ក៏បាន) ។ សតប្បមាណ ឬ –ប្រមាណ (សៈត័ប-ប៉ៈ ឬ ប្រៈ-ម៉ាន) ចំនួនមួយរយ ។ សតមូលី វល្លិមានមើមច្រើន, វល្លិសាមសិប ។ សតរង្សី ឬ សតតេជះ អ្នកដែលមានរស្មីច្រើនឬមានតេជះច្រើន (ព្រះអាទិត្យ) ។ សតវត្ស ឬ សតវត្សរ៍ (–វ័ត) ឆ្នាំមួយរយ; កាលកំណត់មួយជុំរយឆ្នាំឬមួយខួបរយឆ្នាំ : គ្រិស្ដសករាជតាំងក្នុងខាងដើមសតវត្សរ៍ទី ៦ នៃពុទ្ធសករាជ គឺតាំងឆ្នាំទី ១ ពីក្នុងកាលពុទ្ធសករាជ ៥៤៣ (ក្រោយពុទ្ធសករាជ ៥៤២ ឆ្នាំ) ;
ម. ព. វត្ស និង វត្សរ៍ ផង ។ សតាង្គ (សះតាង;
បា. សតង្គ < សត + អង្គ;
សំ. ឝតាង្គ < ឝត + អង្គ “ចំណែក”) ចំណែកមួយរយ ។ល។
Chuon Nath
Number
hundred
