ស្រះ

Noun pond, reservoir, pool; man-made pond on the grounds of a temple, ornamental pond; moat

Noun pond, reservoir, pool; manmade pond on the grounds of a temple, ornamental pond; moat

សំ. បា. (ន.) (សរស៑; សរ) ទីដក់ទឹកធំដែលកើតពីជីកឬកើតឯងក៏មាន (ដែលកើតឯងហៅ ជាតស្រះ អ. ថ. ជា-តៈ–, ប៉ុន្តែខ្មែរច្រើនហៅ ត្រពាំង ទៅវិញ ។ តាមកំណើតពាក្យ គួរសរសេរ ស្រ័ស ព្រោះក្លាយមកពី សំ. សរស៑ ប៉ុន្តែធ្លាប់ប្រើជា ស្រះ មកយូរអង្វែងហើយ) ។ ស្រះបោក្ខរណី (–បោក-ខៈរ៉ៈ–) ស្រះមានឈូក ។ ស្រះស្រង់ (ម. ព. ស្រង់ ២ ន.) ។ ស្រះស្រី ស្រះមានសិរី, ស្រះមានស្រីសួស្ដី (ច្រើនប្រើជា ព. ទេ. ឬ ព. កា.) ។