មានៈ

សំ. បា. ; ឬ សំ. ( ន. ) (មាន; មានស៑ > មានះ) សេចក្ដី​ប្រកាន់, ដំណើរ​ប្រកាន់​ខ្លួន, សេចក្ដី​រឹងត្អឹង : មាន​មានះ ។ ខ្មែរ​ប្រើ​ជា គុ. ក៏​បាន : មនុស្ស​មានះ​ គឺ​មនុស្ស​មុខ​រឹង, ចចេស ។ ប្រើ​ជា កិ. ក៏​មាន : កុំ​មានះ​ពេក ! (កុំ​ប្រកាន់​ពេក ! កុំ​រឹងត្អឹង​ពេក !) ។ ព. ពុ. ថា : មានះ​មាន ៣ យ៉ាង​គឺ ១ ប្រកាន់​មាំ​ស៊ុប​ថា មាន​តែ​អញ​ឯង​ជា​អ្នក​ប្រ​សើរ​ជាង​គេ, ក៏​មើល​ងាយ​គេ​ឥត​ជឿ​ស្ដាប់​គោរព​អ្នក​ណា; ២- ប្រកាន់​មាំ​ស៊ប់​ថា​ គេ​និង​អញ​ស្មើ​ៗ​តែ​គ្នា គេ​ម៉េច​អញ​ម៉េច ប្រហែល​តែ​គ្នា, ក៏​ឥត​មាន​ការ​សេព​គប់​រាប់​រក​យក​គេ​ជា​គ្នា; ៣- ប្រកាន់​មាំ​ស៊ប់​ថា អញ​ឯង​ជា​អ្នក​ទន់​ខ្សោយ​ថយ​ថោក​ជាង​គេ, គេ​ដោយ​គេ អញ​ដោយ​អញ, ក៏​ឥត​មាន​ការ​ប្រាស្រ័យ​នឹង​គ្នា, (ព្រោះ​មានះ​នេះ) ...។ មានះ​ទាំង​នេះ ជា​ប្រភព​ឬ​ជា​មូលដ្ឋាន​នៃ​សាមគ្គី​ភេទ...។