ទីន័ង

Noun royal vehicle; royal chambers; hall (in a royal palace), royal residence

Verb (of a god or royal person) (ព្រះ~) place to sit or stay, as a seat, building, mount, or vehicle.

Verb (of a god or royal person) (ព្រះ~) used as a prefix to indicate that a seat or building belongs to or is used by a god or royal person.

Verb (of a god or royal person) (ព្រះ~) used as a suffix to indicate that a mount or vehicle belongs to or is used by a god or royal person.

ស. (ន.) (ទីន័ង អ. ថ. ធីណ័ង) “ទីអង្គុយ ឬទីសម្រាប់ក្សត្រិយ៍ទ្រង់ប្រថាប់”) យានជំនិះឬប្រាសាទ ដំណាក់សម្រាប់ក្សត្រិយ៍ : ព្រះទីន័ងអស្សតរ (សេះជំនិះក្សត្រិយ៍) ; ព្រះទីន័ងគជេន្ទ្រ (ដំរីជំនិះក្សត្រិយ៍) ; ព្រះទីន័ងនាវា (ទូកឬកប៉ាល់សម្រាប់ក្សត្រិយ៍ទ្រង់គង់) ។ល។