វោហារុបជីវី

Noun merchant; businessman

បា. សំ. (ន.) (< វោហារ “ការលក់ដូរ” + ឧបជីវី “ដែលចិញ្ចឹមជីវិត, ដែលរស់នៅ”; វ្យវហារ + ឧបជីវិន៑) អ្នកចិញ្ចឹមជីវិតដោយការលក់ដូរ, អ្នកជំនួញ ។ បើស្រ្តីជា វោហារុបជីវិនី ។