វិម្ហយៈ

បា. សំ. (ន.) (វិម្ហយ; វិស្មយ) សេចក្ដីអស្ចារ្យ, ហេតុឬដំណើរដែលគួរឲ្យលាន់មាត់ស្ងើច; សេចក្ដីរីករាយ; តម្រេក; សេចក្ដីស្រឡាញ់, ស្នេហា (ពិស្ម័យ ឬ ពិសម័យ) ។ វិម្ហយត្ថនិបាត (វិម-ហៈយុ័ត-ថៈ–) និបាតសព្ទប្រាប់សេចក្ដីអស្ចារ្យ, ដូចជា យីអើ ! , អើហ្ន៎ ! ... ។