ដំណំ

Noun mark, scar, wound, trace

Noun blow, knock; beating, forging, hammering

Adjective to be severe, serious, grave

(ន.) កន្លែង, របួស, មុខសស្ត្រា ដែលត្រូវដោយវាយដំខ្លាំង ឬដោយការប្រហារណាមួយយ៉ាងធ្ងន់ : មានដំណំ, មានរបួសជាដំណំ ។ ប្រើជា គុ. ឬ កិ. វិ. ក៏បានខ្លះ : របួសដំណំ; វាយដំណំ ។