សុប្បភាត

បា. ឬ សំ. (ន.) អរុណោទ័យ, ពេលថ្ងៃរះ, ពេលភ្លឺឯកើត : ចេញដំណើរទៅតាំងពីសុប្បភាត ។ គុ. ដែលរះភ្លឺច្បាស់ពីទិសបូព៌ : វេលាសុប្រភាត ។ សុប្បភាត សុវត្ថិ ! ឬ សុប្រភាត សួស្ដី ! អរុណ សុវត្ថិ ! ឬអរុណ សួស្ដី ! (ម. ព. វាសរង្គាភិវាទ ក្នុងពាក្យ វាសរ ឬ វាសរៈ ផង) ។ សុប្បភាតកាល, –សម័យ ឬ សុប្រភាត– (–តៈ–) ពេលថ្ងៃរះ (ដែរ) ។