អសទ្ឋម្ម

Noun sexual union / intercourse

បា. សំ. (ន.) (< អសន្ត “អសប្បុរស” + ធម្ម “ធម៌; ទម្លាប់” អសន្ត > អស, តម្រួត ទ លើ ធ ជា ទ្ធ; អ + សន្ត៑ > អសត៑, ត៑ > ទ៑ + ធម៌ > អសទ្ធម៌) មេថុន, មេថុនសេវនៈ, មេថុនសំវាស : ធ្វើអសទ្ធម្ម, រួមអសទ្ធម្ម ។