រិបុញ្ជ័យ

Noun victory (over an enemy).

Adjective to be victorious

សំ. បា.(គុ. ឬ ន.) (< រិបុ “សត្រូវ”> រិបុំ, បុំ > បុញ+ជយ “ឈ្នះ; ជម្នះ”) ដែលឈ្នះសត្រូវ, ដែលមានជ័យ, ដែលធ្លាប់តែឈ្នះសត្រូវ; ការឈ្នះសត្រូវ ។