ជើងទើន

raised earthen platform or mound (with a retaining wall around the bottom) on which a structure may be built

(ន.) ជើងគំនរដី ឬពំនូកដីខ្ពស់ដែលគេច្រុះដោយឈើខ្លឹមឬក្រាក់ជាជើងខឿនបន្ទាយឬប្រាសាទឬវិហារជាដើម : ជើងទើនប្រាសាទ (សំ. ឧទ្វាប; បា. ឧទ្ទាប) ។