សម្ភិត

Adjective to be terrified, very scared, terribly frightened

សំ. បា.(កិ. ឬ គុ.) ភ័យខ្លាំង, ភ័យចំប្រប់; ដែលខ្លាចខ្លាំង (ព. កា.) : ព្រឹកមិញចូលព្រៃ ស្រាប់តែមានភ័យ ពុំបានជាគិត ប្រទះដំរី– មួយគួរសម្ភិត ឃើញភ្លាមខ្ញុំមឹត ឥតងាកមើលក្រោយ ។ សម្ភិតចិត្ត (–តៈ–) ចិត្តភ័យចំប្រប់ ។ សម្ភិតភាព (–តៈ–; បា. សម្ភិតត្ត ឬ សម្ភិតភាវ) សេចក្ដីខ្លាចខ្លាំង ។ល។